Necmettin Aslan

Zaman… Ne satın alınabiliyor, ne geri alınabiliyor, ne de bir köşede saklanabiliyor. Harcadığımızı çoğu zaman fark etmiyoruz; ta ki bitinceye kadar. O yüzden belki de şu soruyu kendimize daha sık sormalıyız: Dünyada zamandan daha kıymetli ne var?

Para kazanılır, kaybedilir, yeniden kazanılır. İtibar zedelenir, onarılır. Hatalar yapılır, telafi edilir. Ama zaman… O sadece geçer. Kimseye dönüp “bir dakika bekle” demez. Kimse için yavaşlamaz. Kimseye borç vermez, kimseye borcunu geri ödemez.

Asıl mesele zamanın geçmesi değil; kiminle geçtiğidir.

Bazı insanlar vardır, yanındayken saatler dakika gibi geçer. Sohbetiyle, varlığıyla, sessizliğiyle bile insana iyi gelir. Onlarla geçirilen zaman, eksilmez; aksine insanın içini çoğaltır. Bir de bazı insanlar vardır ki, beş dakikası bile ağır gelir. Sürekli şikâyet, sürekli yorgunluk, sürekli negatiflik… İşte asıl kayıp, zamanın bu insanlara harcanmasıdır.

Zaman, herkes için eşit başlar ama herkes için eşit bitmez. Kimi, ömrünü başkalarının beklentilerine göre tüketir. Kimi, başkalarının hatalarını taşır sırtında. Kimi, kendisine iyi gelmeyen ilişkilerde “ayıp olur” diye kalır. Sonra dönüp geriye baktığında, elinde sadece yorgunluk kalır.

Oysa zaman, seçici olmayı gerektirir.

Kime “evet” dediğin, kime “hayır” demediğinle ilgilidir.

Kimin çağrısına koştuğun, kimin mesajına geç cevap verdiğinle ilgilidir.

Kiminle sustuğun, kiminle konuştuğunla ilgilidir.

En büyük yanılgı şudur: “Sonra telafi ederim.”

Hayır, edemezsin. Çünkü zamanın telafisi yoktur. Bugün görmezden geldiğin kendin, yarın senden hesap sorar. Bugün kıymet vermediğin anlar, yarın içini acıtır.

Belki de olgunluk, zamanı yönetmeyi öğrenmek değil; zamanını kime vermeyeceğini bilmektir. Herkesle aynı sofraya oturmak zorunda değilsin. Her davete icabet etmek, her konuşmayı sürdürmek, her yükü taşımak senin görevin değil.

Zamanını; seni anlayanlara, büyütenlere, dürüst olanlara harca.

Kalbine iyi gelenlere, niyeti temiz olanlara, sessizliğine saygı duyanlara harca.

Ve en önemlisi, kendine harca.

Çünkü günün sonunda şunu fark ediyorsun:

Zaman, en pahalı şey değil…

Yanlış insana harcandığında, en büyük kayıp.